پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨١ - امام حسين عليه السلام نورى در تاريكى راه

مادرش فاطمه زهرا (س) در نبرد فدك و در كنار پدرش امام على عليه السلام در روز جمل، صفّين و نهروان ايستاد و همچنين در كنار برادرش امام حسن عليه السلام در هنگام جنگ و صلح پايدارى نمود.

بدين‌سان اطاعت او از رهبرى الهى، از هرگونه شائبه تهى بود و همچون قطره آب زلالى كه در درياى گوارا ذوب مى‌گردد دراين رهبرى الهى ذوب گشت.

از اين رو ما- هنگامى كه از او پيروى مى‌كنيم- بايد هواى نفس را در سرشت خويش رام سازيم تا جزئى از كاروان پوياى مؤمنان گرديم و هرگز براى خويش پاداش و سپاسى نمى‌خواهيم.

اينچنين در زيارت او مى‌خوانيم:

«وَأَطَعْتَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ حَتّى‌ أَتاكَ الْيَقِينُ» [١].

«وخدا ورسول را تا هنگام فرارسيدن يقين وباور راستين‌اطاعت كردى.»

بنابراين اطاعت، راه رسيدن به يقين است و هركه با عذرهايى كه شيطان در وجودش مى‌افكند از اطاعت كردن سرباز زند، در طول زندگانى خويش قربانى وسوسه‌ها خواهد شد.

ج- و در آن هنگاميكه امام حسين عليه السلام در بوته يكتاپرستى، شناخت خدا، تزكيه دل و تضرّع و زارى در شب ذوب گشت و مصداقى راستين در برابر اين فرموده خداوند متعال بود كه: