پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١٤ - امام حسين عليه السلام نشانه خرد و احساس

«قَدْ شاءَ اللَّهُ أَنْ يَراهُنَّ سَبايا» [١]

. «خدا خواسته آنان را اسير ببيند.»

علّت اين مهلت خواهى كه به آن اشاره شد، اشتياق در تجديد پيمان با كتاب خداوند تبارك و تعالى بود. زيرا امام حسين عليه السلام قرآن ناطق بود. از اين رو در حركت و راه او قرآنى را مى‌بينيم كه با راستى حديث و درستى امانت، فداكارى و جان‌فشانى در ذات الهى سخن مى‌گفت. پس واقعه كربلا تجسّمى راستين از آموزه‌هاى قرآن و وحى نازل شده، بود.

ما مسلمانان نيز هرچه پيوند خود را با قرآن و آموزه‌هايش محكمتر نماييم، هرچه بيشتر به امام حسين عليه السلام نزديك خواهيم شد. عكس اين امر نيز درست مى‌باشد. زيرا هر دو سوى اين ارتباط، اراده الهى را كه در ضرورت نجات نفس انسان از وسوسه‌ها و انحرافات است، نمايان خواهد ساخت.

پروردگار متعال مى‌فرمايد:

قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ... [٢]؛ «بگو: اگر خدا را دوست مى‌داريد.» يعنى اگر ادّعاى عشق به اللَّه، رسول و اولياء اللَّه را داريد: فَاتَّبِعُونِي‌ «پس از من پيروى كنيد.» براين اساس كه اين عشق ناگزير از اطاعت براى نزديكى به او باشد، و نه عشقى پوچ. پس پيروى با معانى و مصاديق مختلف آن و با آنچه از فداكارى، دلاورى‌