«حضرت زهرا عليها السلام- پيش از حمله دشمنان به خانه- پشت در خانه بود در حاليكه سر مبارك خود را با دستمالى بسته بود- ولى چادر يا عبايى به سر نداشت، به اين خاطر زمانى كه دشمنان حمله كردند به پشت در پناه برد تا خود را از چشم مردان نامحرم مخفى نگهدارد. و اينجا بود كه بين در و ديوار فشار سختى بر او وارد شد. اين در حالى بود كه حضرت شش ماهه حامله بود.

حضرت، فريادى از شدت درد كشيد، چرا كه جنين او كشته شده بود، و ميخ در، به سينه مبارك او فرو رفته و سينه آن‌حضرت را مجروح كرد.

در اين هنگام، دشمنان، حضرت امير المؤمنين عليه السلام را دستگير كرده بودند و مى‌خواستند كه او را از منزل بيرون برده و با خود ببرند. با اينكه حضرت زهرا عليها السلام از شدت درد به خود مى‌پيچيد و جنين كشته او در شكم متلاطم بود ولى براى دفاع از حريم ولايت و امام كوشيد تا در مقابل دشمنان ايستادگى نمايد و مانع از بيرون بردن حضرت على گردد. اينجا بود كه دستور زدن پاره‌تن رسول خدا، حضرت زهرا صادر شد. فرزندان فاطمه عليها السلام كه شاهد اين معركه بودند، اينچنين داستان زدن مادر بزرگوار خود را و وفات او را روايت كرده‌اند:

امام حسن مجتبى عليه السلام، در مجلس معاويه به مغيره ابن شعبه خطاب كرد و فرمود: