وظيفه يافتند كه خطابشان را نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله تغيير دهند، و ديگر آن‌حضرت را يا محمّد صدا نزنند! بلكه به وى بگويند: يا رسول اللَّه. اين كلمه‌اى بود كه پس از نزول آيه درباره رسول اكرم، شيوع يافت.

در واقع اين دستور براى كسانى بود كه به خاطر تحقير نام پيامبر صلى الله عليه و آله، بدون اداى هيچ گونه احترامى نسبت به نام وى او را صدا مى‌زدند.

فاطمه نيز، با شنيدن اين آيه، شيوه صدا زدن پيامبر را تغيير داد. او پيش از اين، آن‌حضرت را ابتاه (اى پدر) صدا مى‌زد. امّا با نزول اين آيه او را همواره يا رسول اللَّه خطاب مى‌كرد.

چون پيامبر كلمه رسول اللَّه را از دهان فاطمه شنيد از او در اين باره سؤال كرد، زهرا گفت: چون مى‌خواهم فرمان خدا را اطاعت كنم. پيامبر فرمود: من دوست دارم از دهان تو همان كلمه «پدر» را بشنوم.

ب- راستگوترين مردم‌

عايشه تقريباً با زهرا همسال بود و پس از رحلت حضرت خديجه نخستين زنى بود كه به همسرى رسول خدا درآمد. او بسيارى از اوقات، به خديجه رشك مى‌برد و به او حسادت مى‌كرد. هر وقت كه رسول خدا يادى از خديجه به ميان مى‌آورد، عايشه خشمگين مى‌شد و بناى حسادت مى‌گذاشت، و از اينكه رسول خدا فاطمه را بسيار دوست مى‌داشت و با ديدنش خوشحال مى‌شد و دستهاى او را مى‌بوسيد و مى‌فرمود: «فاطمه بانوى زنان جهان است» يا سخنان ديگرى كه درباره عايشه هيچ يك از اينها را نمى‌گفت، آتش حسادت او شعله‌ورتر مى‌شد.

پيامبر صلى الله عليه و آله نه تنها درباره عايشه چيزى نمى‌گفت، بلكه آيه‌اى از قرآن‌