زندگاني صديقه كبرى حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٦ - برانگيختن زنان مدينه
خسارتى آشكار بود. به خدا اگر خلافت بدو سپرده مىشد نه مركب خسته و مجروح مىگشت و نه راكببهستوه مىآمد وآنانرا بدرستىبه سرچشمه گوارا وزلال رستگارى مىرساند وبركاتاز آسمان وزمين برايشان فرومىباريد. به زودى خداوند بدانچه كردهاند آنان را خواهد گرفت.
بيائيد و گوش فرا دهيد! تا اين روزگار شگفت را به شما بنمايانم، واگر پس از اين حادثه به شگفت آيند ايشان را چه سود؟ به كدام تكيهگاه پشت دادند يا به كدامين ريسمان دست آويختند؟ چه بد ياور و چه بد همنشينى وهمراهى برگزيدند، و ستمگران چهبد عوضىبراى خود گرفتند!
پرهاى كوتاه را به جاى شاهپرها گرفتند و اسب درمانده را به جاى اسب رهوار برگزيدند، و دنبالهرو را به جاى امام پذيرفتند، افسوس بر قومى كه خيال مىكنند كار نيك انجام مىدهند! بدانيد كه اينان تباهكارانند. آيا كسى كه به سوى حق رهنمود مىشود، سزاوارتر است كه پيروى شود، يا آن كه خود راه نبرده، مگر آن كه رهبرىاش كنند؟ شما را چه مىشود چسان داورى مىكنيد؟
اينك روزگار آبستن است پس بنگريد تاچه مىزايد. آنگاه قدحهاى بزرگ بياوريد و آنها را از خون تازه و زهر كشنده پر كنيد. آنگاه است كه بيهودهكاران به زيان مىافتند. و آيندگان كه از پى ما مىآيند بدانچه كه اينان كردهاند، آگاه خواهند شد. پس بر اين عاقبت موحش هولناك دلخوش داريد و با خاطرىآسوده بخوابيد، مژده باد بر شما شمشيرهاى برّان و خود كامگيهاى ستمگران و آشوبهاى هميشگى وفراگير.
پس كِشت و محصول شما كم و اندك است. افسوس بر آنان!