زندگاني صديقه كبرى حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٨ - فاطمه زهرا در سوگ پدر مىگريد

سر او خراب شد.

با اينكه دل همه مسلمانان در فقدان رسول گرامى اسلام سوگوار و اندوهگين بود امّا سيل غم در دل دختر و تنها وارث و پاره تن پيامبر سرازير گشت!!

مصيبتهاى بزرگ و بسيار، انديشه مردم را از تفكّر جدّى براى پر كردن جاى خالى آن‌حضرت غافل كرده بود.

و اين وظيفه فاطمه زهرا بود كه با احياى ياد رسول خدا و بيان عظمت وى و فرستادن درود و آشكار ساختن اندوه شديد خود بر او اين خلاء را پر كند.

در واقع فاطمه زهرا با گريه خود بر رسول خدا صلى الله عليه و آله عبادت مى‌كرد.

چون گريه او ياد رسول اللَّه را زنده مى‌داشت، و اين خود به مكتب و ارزشهاى رسالت پيامبر جان مى‌بخشيد. گريه زهرا بر پدرش به حدىّ رسيده بود كه وى را در شمار پنج نفر از مويه كنان جهان يعنى آدم، يعقوب، يوسف و امام سجاد عليهم السلام جاى داده‌اند [١].

از فضه خدمتكار حضرت فاطمه نقل شده است كه درباره اندوه آن‌حضرت گفت: درميان مردم جهان و ياران و نزديكان و دوستان رسول خدا هيچ كسى در فراق آن‌حضرت اندوهگين‌تر و گريانتر و نالانتر از بانويم فاطمه زهرا نبود. اندوه او هرلحظه تازه‌تر و فزونتر مى‌شد و گريه‌اش شدّت مى‌يافت.