پاسخ آن است كه اين آيات و احاديث بنابر مقياس دوّم كه پيش از اين ذكر شد، وارد شده است. بدين معنى كه خداوند، مقياس فضيلت و والايى افراد را در نزد خويش، كردار شايسته قرار داده است بدون آنكه به عامل و جنسيت او توجّهى داشته باشد. فاطمه زهرا عليها السلام نيز از آنجا كه اين حقيقت را دريافته بود، هيچ‌گاه درميان مردم به پيوند نسبى و سببى خود با رسول خدا صلى الله عليه و آله و على عليه السلام تكيّه نمى‌كرد و همچنين پيرو مقياس نخستى كه بدان اشاره كرديم، در پيشگاه خداوند به اين رابطه خويش هم تكيّه نمى‌كرد، بلكه خود شخصاً براى نيل به آن كمال عظيم مى‌كوشيد.

چنين تصوّر مى‌شد كه فاطمه به رابطه خويشاوندى خود با رسول خدا تكيّه كند امّا چنين نبود، بلكه وى همواره به رابطه خود با خداوندى كه پيامبر را مبعوث كرده و به وى برترى و درخشندگى بخشيده بود، اتكا مى‌كرد.

ما در صفحات‌بعد، به‌گونه‌اى روشن‌تر بدين حقيقت اشاره خواهيم كرد.

ولادت سرور زنان بهشت‌

آن روز بيستم ماه جمادى الثانى بود و دو يا پنج سال از بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله سپرى مى‌شد، در آن هنگام دامنه جدايى و اختلاف ميان رسول خدا از يك سو و قريش از سوى ديگر، روز به روز گسترش‌