علاقه فاطمه به پيامبر تنها علاقه يك دختر به پدرش نبود، بلكه وى استمرار تمام ابعاد شخصيت رسول خدا بحساب مى‌آمد. مگر پيامبر دست او را نگرفت و نفرمود: «هركه اين بانو را شناخت كه شناخت، و هركس وى را نشناخت بداند كه وى فاطمه دختر محمّد است. او پاره تن من و جان من است كه ميان دو پهلويم جاى دارد. هركه وى را آزرد مرا آزرده و هركه مرا آزرد خدا را آزرده است» [١].

مگر على عليه السلام از قول فاطمه عليها السلام به ما نفرمود كه گفت: رسول خدا به من فرمود: «اى فاطمه هركس برتو درود و صلوات بفرستد خداوند او را بيامرزد و در هر جاى بهشت باشم او را به من ملحق كند» [٢].

محبّت و دوستى فاطمه نسبت به پدرش بالاتر از محبّتِ قوم و خويشى بود. محبّت او محبّتى الهى و خدايى بود كه از معرفت فاطمه به مقام شامخ نبوّت و بزرگى آن‌حضرت در پيشگاه خداوند سرچشمه مى‌گرفت.

هنگامى كه فاطمه زهرا، رسول خدا را از دست داد تنها كسى بود كه به حساسيت موقعيت، پى‌برد و با اين حادثه، گويى تمام كوههاى عالم بر

[١] - بحار الانوار، ج ٤٣، ص ٨٠.

[٢] - همان مأخذ، ص ٥٥.آية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، زندگاني صديقه كبرى حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها - تهران، چاپ: چهاردهم، ١٣٨٩.