زندگانى امير مؤمنان امام على بن أبي طالب(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨١ - ياران پيامبر حاميان امام
رسول خدا صلى الله عليه و آله مولاى اوست. بحث و گفتگو در اين باره بسيار شد. پس ما برخى از افراد خود را به سوى رسول خدا صلى الله عليه و آله روانه كرديم تا از وى در اين باره پرسش كنند. پيامبر به آنان پاسخ داد: بديشان بگوييد:
«على پس از من، راهبر مؤمنان و خيرخواهترين مردم براى امّت من است. من بدانچه نزدم بود گواهى دادم پس هركس خواهد، ايمان آورد وهركس خواهد ناسپاسى ورزد وهمانا ديدار ما روز قيامت خواهد بود.»
سپس سهل بن حنيف برخاست. نخست حمد و ثناى خداوند را آغاز كرد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود فرستاد و آنگاه گفت: اى جماعت قريش! گواه باشيد من شهادت مىدهم كه رسول خدا را درهمين مكان يعنى روضه ديدم درحالى كه دست على بن ابى طالب را گرفته بود و مىفرمود:
«اى مردم اين على پس از من امام شما و وصى من در زمان حيات و پس از مرگم است او داور دين من و تحقق بخش وعده من است. او نخستين كسى است كه بر حوض كوثر با من مصافحه مىكند. پس خوشا به حال كسى كه از او پيروى كند و يارىاش رساند و واى بر كسى كه از او عقب ماند و خوارش سازد».
آنگاه برادرش، عثمان بن حنيف برخاست و گفت: از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مىفرمود:
«اهلبيت من ستارگان زمينند پس از ايشان جلو نيفتيد و آنان را مقدّم داريد كه ايشان پس از من واليانند».
پس مردى برخاست و از حضرت پرسيد: كدام اهلبيت اى رسولخدا؟