زندگانى امير مؤمنان امام على بن أبي طالب(ع)
(١)
مقدّمه ناشر
٣ ص
(٢)
پيشگفتار
٥ ص
(٣)
بنيان پاك و ميلاد فرخنده
٩ ص
(٤)
مولود بزرگ
٩ ص
(٥)
ميلاد معجزهآسا
١١ ص
(٦)
جوان خجسته
١٤ ص
(٧)
على عليه السلام در دوران پيامبر
٢٤ ص
(٨)
هجرت
٢٤ ص
(٩)
جنگ بدر
٢٧ ص
(١٠)
جنگ احُد
٢٨ ص
(١١)
جنگ احزاب
٢٩ ص
(١٢)
فتح دژهاى خيبر
٣٤ ص
(١٣)
جنگ حُنين
٣٦ ص
(١٤)
جانشين پيامبر
٣٩ ص
(١٥)
سخنان جاويدان
٤١ ص
(١٦)
بيعت غدير خُم
٤٣ ص
(١٧)
امام على دربرابر دشواريها
٤٩ ص
(١٨)
امام چگونه خواستار حقّ خود شد
٥٥ ص
(١٩)
فاطمه نخستين ياور
٦١ ص
(٢٠)
ياران پيامبر حاميان امام
٦٣ ص
(٢١)
ارزيابى امام از شيخين
٨٣ ص
(٢٢)
خليفه دوّم چگونه كُشته شد؟
٨٨ ص
(٢٣)
توطئه بنى اميّه
٩١ ص
(٢٤)
انقلاب قهرآميز
٩٤ ص
(٢٥)
على عليه السلام و دوران امامت
١٠١ ص
(٢٦)
امام به خلافت برگزيده مىشود
١٠١ ص
(٢٧)
ستيز با دشمنان دين
١٠٦ ص
(٢٨)
جنگ جَمَل
١٠٨ ص
(٢٩)
صفّين فرازى حسّاس
١٢٢ ص
(٣٠)
فضايل امام و دشمنى معاويه
١٢٦ ص
(٣١)
نبرد آغاز مىشود
١٣٥ ص
(٣٢)
نماهايى از جنگ صفين
١٣٧ ص
(٣٣)
مبارزه عمّار بن ياسر
١٣٨ ص
(٣٤)
دفاع با تمام امكانات
١٤٢ ص
(٣٥)
امام نبردها را رهبرى مىكند
١٤٤ ص
(٣٦)
نيرنگ به جاى شجاعت
١٤٧ ص
(٣٧)
ماجراى خوارج
١٥٤ ص
(٣٨)
روزهاى پايانى خلافت امام
١٦٣ ص
(٣٩)
امام در محراب شهادت
١٦٧ ص
(٤٠)
ويژگيها و فضايل اميرمؤمنان
١٧٣ ص
(٤١)
عشق به خدا برتر از هر پيوند
١٨١ ص
(٤٢)
كرامتهاى امام از زبان پيامبر
١٨٨ ص
(٤٣)
فضايل على از زبان پيامبر
١٩٠ ص
 
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص

زندگانى امير مؤمنان امام على بن أبي طالب(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٠ - ياران پيامبر حاميان امام

چه‌كرديد! سلمان نيزپيش از اين از بيعت با ابوبكر سر باز زده بود تا آنكه او را به اجبار براى گرفتن بيعت حاضر كردند. سلمان گفت؛: ابوبكر!-

لا آن مكان گفته شده قطعى باشد، سخن نقل شده از سلمان را هم مى‌توان قطعى دانست.

زيرا هركس كه از سقيفه سخن گفته، قول سلمان را نيز ذكر كرده است و نقل سخن سلمان اختصاصى به شيعه ندارد تا بتوان او را متّهم كرد.

نمى‌توان اشكال كرد كه چگونه سلمان، اعراب را به زبان پارسى مورد خطاب قرار داده است و اينان سخن فارسى سلمان را به عبارت عربى اصبتم و اخطاتم ترجمه و آن را چنين تفسير كرده‌اند كه سلمان گفت: سنّت اوّلين را رعايت كرديد امّا در مورد اهل بيت پيامبرتان به خطا افتاديد».

نگارنده: سخن سلمان بنا برآنچه از انساب‌الاشراف ج ١، ص ٥٩١ والعثمانيه ص ١٧٢ و ١٧٩ و ١٨٧ و ٢٣٧ نقل شد اين است كه گفت: «كرداذ و ناكرداذ» و ظاهراً بدين معناست كه «كرديد و نكرديد». يعنى آنچه كرديد بر وفق حق و مقتضاى آن نبود. زيرا مردم را گريزى از وجود اميرى كه او را اطاعت كنند نيست، امّا آن اميرى كه بايد از وى فرمان برند ابوبكر نيست. چراكه ابوبكر نخواهد توانست پا در جاى پاى پيامبر گذارد و خط آن‌حضرت را تعقيب كند همچنين او فاقد عصمتى نظير عصمت پيامبر بود و ...

امّا درباره اين سؤال كه چگونه سلمان، نخست با اعراب به زبان پارسى و سپس به زبان عربى سخن گفت؟ كه جاحظ در العثمانيه ص ١٨٦ بر آن بسيار تأكيد كرده است بايد اظهار داشت كه اين امر در طبيعت انسان است چنان كه بايد، ابراز دارد نهانى و به آهستگى آن را بر لب مى‌آورد و اگر كسى مانند سلمان فارسى به دو زبان مسلّط باشد اين اندوه و تأسف را نخست به زبانى غير از زبان مخاطبان برلب مى‌آورد و آنگاه دوباره به زبان شنوندگان ادامه سخن مى‌دهد.

بنابراين مى‌توان گفت كه اين عبارت را كسى كه فارسى مى‌دانسته از سلمان شنيده و سپس آن را به عربى برگردانده است.