به سوى آن مرد رويد و آنچه را كه از رسول خدا شنيده‌ايد، براى او باز گوييد كه‌اين‌كار حجّت‌را محكمتر سازد وجاى عذرى‌براى‌آنها باقى نگذارد و سبب دورى بيشتر اينان از رسول خدا صلى الله عليه و آله در روز ورود بر او مى‌شود).

جماعت رفتند و گرد منبر رسول خدا صلى الله عليه و آله حلقه زدند. آن روز، جمعه بود. چون ابوبكر بر فراز منبر آمد مهاجران به انصار گفتند:

پيش آييد و سخن گوييد و انصار به مهاجران گفتند: شما خود ابتدا سخن گوئيد كه خداوند عزّ وجل شما را در كتاب خويش مقدمتر داشته و فرموده است:

«همانا خداوند به واسطه پيامبر از مهاجران و انصار گذشت فرمود». [١]

ابان گفت: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: اى فرزند رسول خدا! عامه چنان كه تو اين آيه را مى‌خوانى، نمى‌خوانند.

فرمود: پس چگونه مى‌خوانند؟! عرض كردم: آنان مى‌خوانند:

«همانا خداوند از پيامبران و مهاجران و انصار درگذشت». [٢]

امام صادق عليه السلام فرمود: واى بر ايشان! مگر رسول خدا چه گناهى كرده بود كه خداوند از گناه او گذشت فرمود؟! بلكه خداوند به واسطه آن‌حضرت از گناه امّتش درگذشت.

پس نخستين كسى كه از حق على عليه السلام دم‌زد، خالدبن‌سعيد بن عاص بود و پس از وى باقى مهاجران و از پس ايشان انصار به سخن ايستادند. روايت‌

[١] - سوره توبه، آيه ١١٧. (به قرائت امام صادق عليه السلام).

[٢] - همان سوره به قرائت مشهور كه مصحفهاى امروزين نيز چنين ضبط است.