زندگانى امير مؤمنان امام على بن أبي طالب(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٨ - امام چگونه خواستار حقّ خود شد

انْقَلَبْتُمْ عَلَى‌ أَعْقَابِكُمْ وَمَن يَنْقَلِبْ عَلَى‌ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئاً وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ) [١]

«و محمّد نيست مگر پيامبرى از طرف خدا كه پيش از وى نيز پيامبرانى بودند و از اين جهان درگذشتند. پس آيا اگر او نيز بُمرد يا به شهادت رسيد باز شما به آيين گذشته خود باز خواهيد گشت؟! پس هركس از شما كه به آيين گذشته خود باز گردد هرگز به خدا زيانى نرساند و البته بزودى خداوند به شكرگزاران پاداش خواهد داد».

و نيز درباره آنان مى‌فرمايد:

(وَمِمَّنْ حَوْلَكُم مِنَ الْأَعْرَابِ مُنَافِقُونَ وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفَاقِ لَاتَعْلَمُهُمْ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ سَنُعَذِّبُهُم مَرَّتَيْنِ ثُمَّ يُرَدُّونَ إِلَى‌ عَذَابٍ عَظِيمٍ) [٢].

«برخى از اعراب اطراف مدينه و نيز اهل شهر منافقند و بر نفاق خود ماهر و ثابتند. تو آنان را نمى‌شناسى ولى ما ايشان را مى‌شناسيم و آنان را دوبار عذاب مى‌كنيم و سپس به عذاب بزرگ ابدى بازگردانده مى‌شوند».

خداوند در آيه‌اى ديگر، برخى از اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله را چنين توصيف مى‌كند:

(لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَوَاطِنَ كَثِيرَةٍ وَيَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَضَاقَتْ عَلَيْكُمْ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُم مُدْبِرِينَ) [٣]