پيامبر ايستادگى مى‌كرد و دور و بر او را گروهى از جوانان بنى هاشم و پيشتر از همه آنان على بن ابى طالب گرفته بودند. على عليه السلام از رسول خدا حفاظت مى‌كرد و از راست و چپ ضربه مى‌زد. هيچ كس به پيامبر نزديك نمى‌شد جز آن كه على او را با شمشير مى‌زد. در اين ميان عبّاس عموى پيامبر با صداى بلند و به فرمان پيامبر بانگ برداشت كه:

اى صاحبان بيعت شجره و اى صاحبان بيعت رضوان از خدا و رسولش به كجا مى‌گريزيد؟!

گروهى از مسلمانان، كه تعداد آنها حدوداً به صد تن مى‌رسيد، بازگشتند. ناگهان «جرول» پرچمدار «هوازن» نمايان شد. عدّه‌اى از مردم به خاطر قدرت فوق العاده او، اطرافش را گرفته بودند. على عليه السلام به جنگ «جرول» شتافت و او را از پاى درآورد. ترسى بزرگ در دل مخالفان پديد آمد. همچنين على عليه السلام چهل تن از دليرمردان سپاه مقابل را به خاك و خون نشاند.

بدين ترتيب، مسلمانان دوباره رو به ميدان نبرد آوردند. دوباره دو سپاه باهم درآميختند. پيامبر مشتى از خاك بر گرفت و به على عليه السلام داد.

آن‌حضرت نيز آن را بر چهره مشركان پاشيد و گفت: چهره‌هاتان زشت باد! چند ساعتى نبرد به سود مسلمانان در جريان بود تا آنجا كه كفّار از سرزمينشان گريختند و زنان و كودكان و اموال خويش را برجاى نهادند و امام على آنچه از دشمن برجاى مانده بود با خود حمل كرد و همچون ديگر جنگها، پيروزى و سربلندى را به ارمغان آورد.