زندگانى امير مؤمنان امام على بن أبي طالب(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٢ - جنگ احزاب

كردار على عليه السلام بر تمام كردارهاى آنان بچربد. ربيعه گفت: اين سخنى است كه بر آن نتوان تكيه كرد و آن را پذيرفت. حذيفه پاسخ داد:

اى فرومايه چسان پذيرفتنى نيست؟ كجا بودند فلانى و فلانى و همه ياران محمّد صلى الله عليه و آله در آن روز كه عمرو بن عبد ود هماورد مى‌طلبيد؟ جز على همه حاضران از رويارويى با عمرو ترسيدند و باز ايستادند. بلكه اين على بود كه به جنگ او رفت و خداوند به دست على عمرو را از پاى درآورد. سوگند به آنكه جانم به دست اوست، پاداش كردار على در آن روز از تمام اعمال ياران محمّد تا روز رستاخيز بزرگتر است. [١]

پس از جنگ خندق، پيامبر صلى الله عليه و آله به سوى مكّه رهسپار شد. آن‌حضرت مى‌خواست حج عمره به جاى آورد. در ركاب وى بسيارى از مسلمانان حركت مى‌كردند.

پيامبر صلى الله عليه و آله، پرچم را به على عليه السلام سپرد. چون به بلنديهاى مكّه رسيدند، قريش از ورود او به شهر جلوگيرى كردند اصحاب پيامبر در زير درختى گرد آمدند و با وى تا سر حد مرگ پيمان بستند. اين پيمان بعدها به نام «بيعت رضوان» خوانده شد.

برخى از مفسران مى‌گويند آيه زير به همين مناسبت فرود آمد:

(لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً) [٢].