جامعه‌اى اسلامى بنيان نهاده بود و ستمگران را تهديد مى‌كرد، گرد آورد و هزار مرد جنگى و مسلّح را به مدينه روانه كرد. اين درحالى بود كه سپاه پيامبر صلى الله عليه و آله چندان از قدرت نظامى چشمگير و قابل اعتنايى برخوردار نبود. هر دو سپاه در منطقه‌اى به نام «بدر» رو در روى يكديگر ايستادند.

در سيزدهمين روز از ماه مبارك رمضان سال نخست هجرى، نبرد ميان دو سپاه با جنگ تن به تن آغاز شد. درميان سپاه قريش سه تن از دليرمردان آنان به نامهاى شيبة بن ربيعه و عتبة بن ربيعه و وليد بن ربيعه براى نبرد تن به تن بيرون آمده خواستار جنگ با همتايان خود از قريش شدند. رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز عبيدة بن حارث و حمزة بن عبدالمطّلب و على عليه السلام را به رويارويى ايشان فرستاد. على عليه السلام به نبرد پرداخت تا آنكه وليد وشيبه را از پاى درآورد و در كشتن فرد ديگر نيز همكارى كرد. بدين ترتيب، قريش دلاورترين مردان خود را از دست داد. پس از مبارزه ديگرى همچنين على عليه السلام، حنظلة بن ابى سفيان و عاص بن سعيد بن عاص و عدّه‌اى ديگر از دليرمردان مكّه را به خاك و خون نشاند و به خواست خداوند كفّار تار و مار و مسلمانان پيروز شدند.

جنگ احُد

سپاه قريش شكست خورده و اندوه زده درحالى كه دليران و پهلوانانش به خاك وخون غلتيده بودند به مكّه بازگشت. بزرگان قريش خود را آماده نبرد ديگرى مى‌كردند تا با پيروزى در آن ننگ و ذلّتى را كه در ميدان بدر