پيامبر صلى الله عليه و آله نزد او رفت و نقشه هجرت خويش را با او درميان گذاشت و او را به اجراى مأموريّت خطيرش فرمان داد. على عليه السلام، پس از آن كه از سلامت پيامبر صلى الله عليه و آله و نجات جان او از دست توطئه‌گران اطمينان حاصل كرد، گويى مژده سلطنت بر دنيا را شنيده باشد از اجراى اين مأموريّت استقبال كرد و بسيار از آن خشنود شد.

على عليه السلام بر بستر پيامبر از اين‌پهلو به آن پهلو مى‌شد وشمشيرهاى برّان گرد خانه مى‌درخشيدند و در انتظار سرزدن سپيده بودند تا بر كسى كه در بستر آرميده بود، حمله برندواو را تكه تكه كنند. چون صبح نزديك شد، سنگى به طرف بستر انداختند. امّا كسى كه در بستر خفته بود از جاى خود تكان نخورد، ديگر بار سنگى انداختند و چون براى سوّمين بار سنگى به سوى بستر انداختند، على عليه السلام از جاى خود برخاست. يكى از جنگجويان پرسيد: اين ديگر كيست؟ او فرزند ابوطالب است. آنگاه پرسيدند: على، محمّد كجاست؟ على عليه السلام به آنان نگريست و گفت:

مگر محمّد را به من سپرده بوديد؟ يكى از مهاجمان خواست به على حمله بَرَد امّا ديگران او را مانع شدند و بدين طريق خداوند على را از شرّ آنان آسوده ساخت.

على عليه السلام مأموريّت بزرگ ديگرى نيز به عهده داشت و آن بردن خانواده پيامبر و مسلمانان ضعيف و باقيمانده در مكّه به مدينه بود. اين مأموريّت، بسيار سنگين و دشوار مى‌نمود. زيرا مكّيان هنگامى كه از غياب پيامبر صلى الله عليه و آله آگاه شدند بر سختگيرى و دشمنى خود افزودند. زيرا