اسلام، نخستين و پاكترين اصول و پايه‌هاى خود را از روحهاى پاك اين سه نفر، محمّد، على و خديجه عليهم السلام گرفت تا آن كه ديگر مردان و زنان به گرد محور آن‌جمع شدند و با تمسك بدان به مبارزه و رويارويى با وضع فاسد برخاستند.

مبلّغان اسلام در راه نهضت از مال و جان خود گذشتند تا آن كه نهال اسلام بارور شد. آنگاه وحى آمد و پيامبر را فرمان داد تا با صداى بلند مأموريت خود را به گوش خلق برساند و خويشان نزديكش را بيم دهد و رسالتش را به تمام مردم ابلاغ كند.

پيامبر صلى الله عليه و آله، على را فرمان داد تا غذايى فراهم آورد و بنى هاشم را به خانه پيامبر دعوت كند. بنى هاشم به رهبرى ابوطالب، رئيس و بزرگ خود، درخانه پيامبر گرد آمدند.

چون همگى غذا خوردند، ديدند كه چيزى از آن غذا كاسته نشد در شگفت ماندند. پس از غذا، پيامبر درباره رسالت خويش با آنان سخن گفت امّا عمويش ابولهب، برخاست و سخنان نيش‌دار و مسخره‌آميزى بر زبان راند.

ابولهب، با آنكه‌از نزديكترين‌خويشان پيامبر بود يكى‌از سرسخت‌ترين دشمنان‌اسلام به شمار مى‌رفت. در قرآن‌كريم درباره هيچ يك از معاصران پيامبر آيه‌اى نيامده كه از آنها به بدى ياد كرده باشد امّا يك سوره درباره ابولهب نازل شده كه خداوند در آغاز آن با غضب فرموده است: