در دنيا زهد را پيشه خود ساخته بود زيرا حقيقت دنيا را بخوبى مى‌شناخت و پيش از آنكه اعضا و جوارحش در بهره‌بردارى از دنيا، روزه اختيار كنند روحش از دنيا كناره گرفته و دنيا را سه طلاقه كرده بود و به او مى‌گفت:

«اى دنيا، اى دنيا!! از من در گذر كه تو را سه طلاقه كرده‌ام و در آن بازگشتى نيست». [١]

عبادت، جسم او را تحليل برده بود كه او در عبارت به ديدار محبوب بزرگوارش مى‌شتافت. او همواره پروردگارش را ياد مى‌كرد و قلبش به مناجات با او آباد بود. فضايل ديگر آن‌حضرت نيز جويبارهايى بودند كه از چشمه سار ايمان و معرفت و يقين نشأت مى‌گرفتند.

اجازه دهيد درباره عبادت امام، به نقل تعدادى از روايات بپردازيم باشد كه پيشوايمان را بيشتر بشناسيم و با شناخت او به پروردگار خود نزديكتر شويم.

روزى ابودرداء در ميان ياران پيامبر صلى الله عليه و آله ماجرايى در اين خصوص نقل كرد و از گوشه‌اى از عبادت شبانه على كه خود شاهد آن بود، سخن گفت.

(از هشام بن عروة از پدرش عروة بن زبير نقل شده است كه گفت: ما همراه با عدّه‌اى در مسجد رسول‌اللَّه نشسته بوديم و از شجاعتهاى اهل بدر و نيز از بيعت رضوان ياد مى‌كرديم و سخن مى‌گفتيم، ابو درداء گفت: اى جماعت! آيا شما را به كم مالترين مردم و خدا ترس‌ترين و كوشاترين‌

[١] - نهج البلاغه- كلمات قصار، شماره ٧٧.