زندگانى امير مؤمنان امام على بن أبي طالب(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦ - جوان خجسته

على عليه السلام از سرپرست و دوست خود، محمّد صلى الله عليه و آله، پيروى مى‌كرد و آرامش قلب او بود و وى را درهر كارى الگو و نمونه قرار مى‌داد.

پيامبر صلى الله عليه و آله نيز برادر زاده‌اش را از اخلاق نيكويى كه خداوند به او ارزانى مى‌داشت، سيراب مى‌كرد.

على عليه السلام همواره پيامبر را مى‌ديد كه به تفكّر مشغول است و به آسمان مى‌نگرد و از پروردگارش هدايت مى‌طلبد. درهمان روزهايى كه پيامبر در غار حرا به عبادت مى‌پرداخت، على عليه السلام در عبادتش دقيق مى‌شد و بدان مى‌انديشيد و معنى و مقصود عبادت آن‌حضرت را درمى‌يافت و به خداى محمّد ايمان مى‌آورد و با فطرت پاك خويش، كه هيچ‌گاه شرك بدان راه نيافت، هدايت مى‌شد.

على عليه السلام از نبوغ و ذكاوتى كه زيبنده پيامبران است، برخوردار بود و خطاست اگر بخواهيم ايمان او به خداوند را به زمان خاصّى محدود كنيم. او فطرتاً ايمان داشت. از اين رو نمى‌توان وقت معينى را براى ايمان آوردن او درنظر گرفت. پيامبر نيز، هنگامى كه يكى از مسلمانان از وى درباره ايمان آوردن على عليه السلام پرسش كرد همين پاسخ را داد و فرمود: على كافر نبود تا مؤمن شود.

همچنين امام عليه السلام اين نكته را بيان كرده و فرموده است كه وى هيچ‌گاه خود را به شرك نيالوده است. هنگامى كه وحى بر قلب حضرت محمّد صلى الله عليه و آله فرود آمد و پيامبر به سوى وى آمد تا او را از اين ماجرا آگاه كند، ديدگان دل على عليه السلام بر امر موعود و حقيقت آنچه در انتظارش بود،