مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩٩

أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللهِ وَ اللهُ هُوَ الْغَني الْحَمِيدُ).[١]

«مردم شما نيازمندان هستيد و فقط خدا بى نياز و ستوده است».

بنابر اين زيبنده پرستش، مبدأ كمال است كه همه كمالات از جانب او به جهان امكانى افاضه مى شود و از آنجا سرچشمه مى گيرد.

در گذشته يادآور شديم كه انگيزه عبادت و پرستش همان آفريدگارى و پروردگارى است كه هر دو از آن خداست، طبعاً پرستش نيز حق مطلق او خواهد بود.

در سوره فاتحة الكتاب مى خوانيم:(الْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ)،[٢] همه ستايش ها از آن خداست»، يعنى اگر درّ شاهوار را به خاطر زيبايى دل ربايش يا كريمى را به خاطر كرمش مى ستاييم در حقيقت خدا را ستايش مى كنيم، زيرا اوست كه چنين جمال درّ و ثروت را به آن داده است، پس صحيح است كه بگوييم هر نوع حمد و ثنايى مخصوص خدا است حتى ثنايى كه در مورد غير او صورت مى پذيرد. قرآن دستور مى دهد هر روز ده بار بگوييم:(إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ).[٣] «فقط ترا مى پرستيم و فقط از تو استعانت مى جوييم»، تا در نتيجه، توحيد در عبادت عملاً و لساناً همراه گردد.

البته توحيد در عبادت شاخه هايى به نام «توحيد در تقنين و تشريع»، «توحيد در اطاعت»، «توحيد در حكومت» دارد كه هركدام در مدخل خاص خود خواهد آمد.