مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١٧ - مشكل ملحدان در معاد عنصرى

(لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَة مِنْ هَذَا فَكَشَفْنَا عَنْكَ غِطَاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ).[١]

«از اين روز در بى خبرى و غفلت بودى، ما پرده غفلت را از ديد بصيرت تو كنار زديم و در نتيجه ديده تو بسيار تيزبين شد».

مشكل ملحدان در معاد عنصرى

عقيده اسلامى اين است كه انسان، با همان بدن عنصرى البته پالايش يافته و تصفيه شده، به سان طلايى كه از خاك گرفته مى شود، محشور مى گردد، و قرآن بر چنين معادى اصرار مىورزد، چنان كه مى فرمايد:

(قُلْ يُحْيِيهَا الذِي أَنْشَأَهَا أَوَّلَ مَرَّة وَ هُوَ بِكُلِّ خَلْق عَلِيمٌ)[٢].

«بگو خدايى كه انسان را براى نخستين بار آفريده بار ديگر او را احياء مى كند و او به كيفيت آفرينش ها آگاه است».

و مقتضاى عدالت اين است كه مجرم با آن بدن محشور شود و همان، مجازات مى گردد.

ابن ابى العوجاء كه از اين عقيده اسلامى آگاه بود، در مسجدالحرام خدمت امام صادق(عليه السلام) رسيد و گفت: قرآن مجيد مى فرمايد:

(كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ).[٣]