مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٤ - مناظره با خوارج

خوارج: چرا به هنگام نگارش صلح نامه، على(عليه السلام) لقب اميرمؤمنان را از كنار اسمش پاك كرد؟ اكنون كه او خود را اميرمؤمنان نمى داند، پس ما به فرمانروايى او گردن نمى نهيم!

پاسخ امام(عليه السلام): من در اين كار، از پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله) پيروى كردم، او به هنگامى كه صلح نامه اى را با ابوسفيان امضا كرد، بعد از نام خود، لقب رسول الله را نوشت، نماينده ابوسفيان كه سهيل بن عمرو بود، گفت: ما تو را رسول خدا نمى دانيم، اگر مى دانستيم، با تو نمى جنگيديم! رسول خدا به من كه نويسنده صلح نام بودم، امر كرد كه لقب رسول خدا را از كنار نام او پاك كنم، حتى فرمود: به جاى «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ»، بسمك اللهم بنويسم، آيا رسول خدا اسوه و پيشوا نيست؟

خوارج: او در حقانيت خود ترديد نموده، زيرا در صلح نامه چنين نوشت: حَكَمين(داوران) بنگرند، و اگر من اولى هستم، مرا به خلافت بشناسند، و اگر حق با معاويه است، او را تثبيت كنند و بنابراين او در حقانيت خود، شك و ترديد داشت و چنين فردى شايسته امامت و حكومت نيست!

پاسخ امام(عليه السلام): من در اين مورد شك و ترديدى نداشتم و خود را وصىّ منصوص پيامبر(صلى الله عليه وآله) مى دانم ولى اين نوع سخن گفتن، نوعى انصاف دادن در سخن است و در اين مورد، از قرآن پيروى كردم، در حالى كه خدا مى گويد: (إِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلاَل مُبِين)،[١] «يكى از ما و شما بر حق و ديگرى در گمراهى آشكار است».