مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٦٦ - مقصود از مسخره كردن خدا چيست؟

نكته آن اين است كه گاهى طرف، با منطق خاصى سخن مى گويد. طرف ديگر نيز در مقام پاسخ همان منطق را به كار مى برد و به اين كار در زبان عرب «مشاكله» مى گويند. يعنى همگون سخن گفتن. قبل از آن كه آيات را از لسان امام رضا(عليه السلام)تفسير كنيم، به يك قاعده ادبى كه مايه زيبايى كلام است، اشاره مى كنيم، علاقه مندان كسى، از محبوب خود خواستند كه روزى دعوت آنها را بپذيرد و براى او غذايى بپزند و چنين گفتند:

«قالُوا اقترحْ شيئاً نُجِدْ لَك طَبخَه».

«گفتند سفارش بده چيزى براى تو بپزيم».

او در پاسخ گفت:

«قلتُ اطبخُوا لى جبّة وقميصاً».

«گفتم براى من يك پوستين و پيراهنى بپزيد».

ملاحظه مى فرماييد به جاى اين كه بگويد براى من پوستين و پيراهن بدوزيد از واژه پختن استفاده مى كند تا پاسخ او با پرسش آنان هماهنگ باشد و به اين كار در علم بديع، «مشاكله» مى گويند. تمام اين آيات از باب مشاكله است چون مخالفان اسلام اين واژه را به كار برده اند، خدا هم در مقابل پاسخ از همان واژه استعمال مى كند، مثلاً در آيه نخست چنين آمده است:(فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ) يعنى منافقان، مسلمانان را مسخره مى كنند در پاسخ مى گويد:(سَخِرَ اللهُ مِنْهُمْ).

در آيه مى گويد: ( إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِءُونَ).

و خدا در پاسخ مى فرمايد:(اللهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ يَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ).