مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٠٠ - ١١ مناظرههاى امام هادى (عليه السلام)

نادان) از موسى بن عمران بزرگتر از آن را خواستند و گفتند: خدا را آشكارا به ما نشان بده، و به خاطر همين تجاوز در اثر صاعقه خاموش شدند».

در آيه سوم، خدا خويشتن را چنين توصيف مى كند:

(لاَ تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الأَبْصَارَ وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ).[١]

«ديدگان انسان ها، خدا را درنمى يابد و او ديدگان را درمى يابد و او ريزبين و آگاه است».

به كارگيرى واژه «درك» به جاى رؤيت نشانه اين است كه به هيچ وجه نمى توان به او رسيد. وهابيان كه پرچمدار رؤيت خدا در سراى ديگر هستند، هنگامى كه به اين آيه مى رسند، مى گويند مقصود، درك كنه وجود اوست كه فهم آن براى بشر امكان پذير نيست.

يك چنين تعبيرى را اگر يكى از فرقه هاى اسلامى انجام مى داد فوراً او را به «جهمى بودن» متهم مى كردند. در كدام لغت، «درك» به معناى بازيابى كنه شيئ است؟ معنى درك همان رسيدن به چيز است، آنگاه پيروان موسى به هدايت وى به سمت دريا آمدند، و فرعون هم به تعقيب آنان پرداخت و بنى اسرائيل آنها را ديدند، ترس و لرز آنها را فرا گرفت و وحى الهى آن را چنين شرح مى دهد:

(فَلَمَّا تَرَاءى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَى إِنَّا لَمُدْرَكُونَ).[٢]