مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٨٩ - مناظرهاى ديگر

مى پرداخت، گروهى كه در روزهاى شنبه كه شكار حرام اعلام شده بود، شكار مى كردند و خدا آنان را با مسخ، عذاب نمود.

آن گاه كه سخن امام، بدين جا رسيد، ناگاه مانند انسانى كه دلش مالامال از غم و اندوه باشد، به سخن درآمد و گفت: در اين صورت، كيفر كسانى كه فرزندان رسول خدا را كشتند و حرمت آنها را هتك كردند چه خواهد بود؟! خدا هر چند آنها را در دنيا مسخ نكرد ولى در آخرت براى آنان عذابى دو چندان و بالاتر از مسخ آماده كرده است.

مردِ ناشناس: اى فرزند رسول خدا! ما اين سخن را از شما شنيديم، امّا برخى از دشمنان شما چنين مى گويند كه اگر قتل حسين(عليه السلام) امر نادرستى بود يعنى بزرگى گناه بالاتر از شكار ماهيان، در روز شنبه به شمار مى رفت، چه شد كه خشم خدا آن گروه را فرا گرفت ولى با اينان، چنان نكرد؟!

امام زين العابدين(عليه السلام): به دشمنان ما بگو، مگر سرپيچى شيطان، بالاتر از كفر و ناسپاسى قوم نوح و فرعون نبود كه به اغواى او گرفتار شدند؟ چگونه خدا گروه دوم را در اين دنيا كيفر داد. اما كيفر ابليس را به آخرت واگذاشت، همين مطلب در مورد ماست. سرپيچى صيادان روز شنبه را در اين دنيا كيفر داد، امّا كيفر قاتلان حسين(عليه السلام) را به آخرت واگذاشت.

مرد ناشناس: امام باقر(عليه السلام) مى گويد وقتى پدرم اين سخن را گفت، مردى كه سخن امام را شنيد، يادآور شد كه چرا خدا فرزندان قاتلان حسين(عليه السلام) را كيفر مى دهد در حالى كه آنان در قتل حسين(عليه السلام) شركت نداشتند؟

امام زين العابدين(عليه السلام):قرآن به زبان عرب نازل شده است. و با آنان به