مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩٠ - توحيد در عبادت چكيده دعوت پيامبران است

توحيد در عبادت چكيده دعوت پيامبران است

آيه(وَلَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمّة رَسولاً أَنِ اعْبُدوا اللهَ وَاجْتَنِبُوا الطاغُوت):[١]«در ميان هر امتى پيامبرى برانگيختيم تا خدا را بپرستيد و از پرستش طاغوت اجتناب كنيد»، به روشنى گواهى مى دهد كه در توحيد در عبادت عصاره تمام دعوت پيامبران و گل سرسبد برنامه هاى آنان است از اين جهت بايد در بيان حد و اندازه و ويژگى هاى آن دقت بيشترى شود .

قرآن توحيد در عبادت را يك اصل مسلم در تمام شرايع آسمانى مى شمرد و اهل كتاب را بر حفظ اين اصل دعوت مى نمايد و مى فرمايد:(تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَة سَوَاء بَيْنَنَا وَ بَيْنَكُمْ أَلاَّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللهَ);[٢] «بياييد از كلمه توحيد كه ميان ما و شما يكسان است پيروى كنيم»، با چنين اهميت چگونه تحديد اين واژه و تبيين ويژگى هاى آن مورد عنايت فرهنگ نگاران و مفسران آن چنانچه در شأن آن است، قرار نگرفته است .

البته گاهى واژه «عبادت» به صورت مجاز در يك معنى وسيعى به كار مى رود، كه هرگز با عبادت به معنى «پرستش» مساوى نيست . در سوره يس، آيه٦٠ چنين وارد شده است:(أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي آدَمَ أَنْ لاَ تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ)، «اى فرزندان آدم آيا با شما پيمان نبستيم كه شيطان را نپرستيد، او دشمن آشكار شما است» به كار بردن پرستش درباره انسان هاى گنهكار كه از خواسته شيطان پيروى مى كنند به طور مسلم يك نوع مجاز است و هرگز گمراهان اخلاقى در جرگه مشركان قرار نمى گيرند .