مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٦٧ - مقصود از مسخره كردن خدا چيست؟

در مورد آيه سوم مى فرمايد:(وَ مَكَرُوا)«حيله ورزيدند» و خدا در پاسخ مى فرمايد: (وَ مَكَرَ اللهُ).

در مورد آيه چهارم چنين آمده است:(إِنَّ الْمُنَافِقِينَ يُخَادِعُونَ اللهَ)«منافقان حيله مىورزند»، در پاسخ مى فرمايد:(وَ هُوَ خَادِعُهُمْ)، «او نيز آنان را مى فريبد».

تا اين جا نكته اين كه چرا قرآن از اين واژه ها كه در شأن او نيست كمك مى گيرد و آنها را به خود نسبت مى دهد، روشن شد و آن اين كه همگونه سخن گفتن يكى از زيبايى هاى سخن است.

در اين جا جاى يك سؤال باقى است كه پس مقصود جدى خدا چيست؟ اينجاست كه امام هشتم(عليه السلام)پيرامون اين آيات چنين توضيح مى دهد. خدا هرگز مسخره و استهزاء و مكر و خدعه نمى كند، مقصود اين است كه مسخره كنندگان را كيفر مى دهد و همچنين حيله ورزان و فريبكاران را به سزاى اعمالشان مى رساند.

آنگاه فرمود: خدا بالاتر از آن است كه ظالمان تصور مى كنند.[١]

در برخى از آيات، به خدا نسبت نسيان داده شده است، چنان كه مى فرمايد:

(نَسُوا اللهَ فَنَسِيَهُمْ)[٢].

«خدا را فراموش كردند، خدا نيز آنها را فراموش كرد».

و در آيه ديگر مى فرمايد: