مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٤ - ٣ مناظره دخت گرامى پيامبر(صلى الله عليه وآله) با خليفه وقت

پدر مسلمان بوده، اما فرزند كافر باشد. در غير اين دو مورد همگان به آيه مباركه(يُوصِيكُمُ اللهُ فِي أَوْلاَدِكُمْ)[١] عمل مى كنند.

ولى محدثان اهل سنت حديثى را از پيامبر نقل كرده اند كه مضمون آن اين است كه انبياء از خود چيزى به ارث نمى گذارند و تركه آنها جزء صدقات حساب مى شود به خاطر همين خليفه وقت، ابوبكر، دخت گرامى پيامبر(صلى الله عليه وآله) را از ميراث پدر محروم ساخت و گفت پدر بزرگوارت به ما گفته است: «نحن معاشر الأنبياء لا نورّث ما تركناه صدقة».

در اين هنگام به انسان، شگفت رخ مى دهد كه چرا وارثان همه مردم از مورّثان خود ارث مى برند، امّا وارثان پيامبران بايد از ارث محروم باشند، اين تبعيض چرا؟

وارثان پيامبر نه قاتل بودند و نه رابطه ايمانى آنها با پدر قطع شده بود، پس چرا بايد محروم شوند؟

اين مسأله را بايد شكافت تا سيماى حقيقت خود را نشان دهد. رسول گرامى دو نوع مال در اختيار داشت:

١. اموال عمومى كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) مالك آنها نبود، بلكه بر آنها ولايت داشت و آنها اموال همه مسلمانان بودند، مانند غنائم جنگى كه ٥١ آن از آن پيامبر است كه در مصارف شش گانه مصرف مى كند، ٥٤ از آن مجاهدان از سواره نظام و پياده نظام است، و نظير آن، زكاتى است كه مسلمانان حضور پيامبر تقديم مى كنند تا آن را در موارد هشت گانه مصرف كند و نظير اين دو نوع اموال عمومى كه در فقه بيان شده است و هرگز كسى از فرزندان پيامبر