مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٥ - ٣ مناظره دخت گرامى پيامبر(صلى الله عليه وآله) با خليفه وقت

از آنها ارث نمى برد.

گاهى پيامبر، اموالى خصوصى و شخصى دارد مانند گليمى كه براى خانه خريده و بر روى آن مى نشيند، يا وسائل زندگى كه در زندگى شخصى به آنها نياز دارد، يا لباس هايى كه براى فصول مختلف تهيه كرده است، سخن درباره دسته نخست نيست، زيرا اين دسته از اموال ملك شخصى پيامبر نيست، بلكه ملك مقام(امامت) است و پيامبر بر آن نظارت دارد و زير نظر او مصرف مى شود.

سخن درباره دسته دوم است كه چرا وارثان همه مردم، از حقّ ارث برخوردارند، امّا وارثان پيامبران، از اموال مورث خود محروم مى باشند؟

در غزوه خيبر منطقه فدك بدون خونريزى از در صلح وارد شدند و قانون اسلام اين است كه هر منطقه اى كه بدون به كار بردن نيروى نظامى با پيامبر مصالحه كنند، از «انفال» به حساب مى آيد و اختيار آن با پيامبر است كه مى تواند در آن طبق مصالح اسلامى تصرف كند، مثلاً ملكى را در ميان چند نفر تقسيم كند، چنان كه زمين هاى «بنى النضير» را ميان مهاجران نيازمند، تقسيم كرد و به امر خدا فدك را به دخترش فاطمه بخشيد و تمليك كرد، آنجا كه وحى الهى فرود آمد كه (وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ...)[١] و دخت گرامى پيامبر، سالها مالك آنجا بود و كارگرانش در آنجا مشغول كار بودند، ولى پس از درگذشت پيامبر(صلى الله عليه وآله)، تصميم گرفته شد كه ملك موهوبى دختر گرامى پيامبر را مصادره كنند، آن هم تحت عنوان اين كه پيامبران، از خود چيزى به ارث نمى گذارند. اينجاست كه فاطمه زهرا(عليها السلام)كه در مهد وحى