ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٤٣٨ - توضيح ما خلق لكم كه در سخن لوط

(رَبِّ نَجِّنِي وَ أَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ) يعنى پروردگارا مرا و اهلم را از اينكه پيش رويم و بيخ گوشم لواط مى‌كنند و يا از اينكه و بال عملشان و عذابى كه خواه ناخواه به ايشان مى‌رسد، نجاتم بده.

و اگر در اينجا تنها خودش و اهلش را ذكر كرد، براى اين بود كه كسى از اهالى قريه به وى ايمان نياورده بود، هم چنان كه خداى تعالى درباره آنان فرمود:(فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ)[١].

(فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِينَ إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ ) كلمه غابر - به طورى كه گفته‌اند[٢]- به معناى كسى است كه بعد از رفتن همراهانش در جاى خود بماند، و كلمه تدمير به معناى هلاك كردن است، و بقيه الفاظ آيه روشن است.

(وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً ...) اين مطر و باران همان سجيل است، كه در سوره حجر در باره‌اش فرموده:(وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ)[٣].

( إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً) ...(الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ) كه تفسيرش گذشت.

[١] نيافتيم در آن قريه غير از يك خانوار مسلمان. سوره ذاريات، آيه ٣٦.

[٢] روح المعانى، ج ١٩، ص ١١٧.

[٣] بارانديم برايشان سنگ‌ريزه‌اى چون كلوخ. سوره حجر، آيه ٧٤.