ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٣٥٣ - بحث روايتى(روايتى در ذيل آيه إن نشأ ننزل عليهم )

هم چنان كه بعضى از جبرى مسلكان همين كار را كرده‌اند.

بحث روايتى [ (روايتى در ذيل آيه:( إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ ...))]

در تفسير قمى در ذيل آيه‌(إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ) مى‌گويد: پدرم از ابن ابى عمير از امام صادق (ع) روايت كرد كه فرمود:

گردنهايشان- يعنى گردنهاى بنى اميه- با آمدن صيحه‌اى آسمانى به نام صاحب الامر، نرم و خاضع مى‌شود[١].

مؤلف: اين معنا را كلينى نيز در روضه كافى‌[٢] و صدوق در كمال الدين و مفيد در ارشاد[٣] و شيخ در غيبت‌[٤]، روايت كرده‌اند. و ظاهرا اين روايات همه از باب جرى و تطبيق مصداق بر كلى است، نه از باب تفسير، چون سياق آيات با تفسير بودن آنها نمى‌سازد.

[١] تفسير قمى، ج ٢، ص ١١٨.

[٢] روضه كافى، ج ٨، ص ٣١٠، ح ٤٨٣.

[٣] ارشاد مفيد، ص ٣٥٩.

[٤] الغيبة، ص ٢٦٧.