ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٢٣٥ - بحث روايتى(رواياتى در باره مفاد و شان نزول پارهاى از آيات گذشته)

نامشان را برده، بدون اجازه از خرما و خورش و طعام يكديگر مى‌خوردند، و همچنين زن بدون اجازه از خانه شوهرش مى‌تواند بخورد، و غير اينها نمى‌توانند[١].

و در همان كتاب به سند خود از ابى حمزه ثمالى از امام باقر (ع) روايت كرده كه فرمود: رسول خدا ٦ به مردى فرمود: تو و آنچه مال دارى ملك پدرت هستى، آن گاه امام فرمود: در عين حال من دوست نمى‌دارم كه پدرى از مال پسر بردارد، مگر آن مقدارى كه ناچار از آن است، چون خدا فساد را دوست نمى‌دارد[٢].

و در همان كتاب به سند خود از محمد بن مسلم، از امام صادق (ع) روايت كرده كه از آن جناب در مورد مردى پرسيدم كه پسرش توانگر است، و پدر محتاج؟ فرمود: پدر مى‌تواند از مال او بخورد، و اما مادر نخورد، مگر به عنوان قرض‌[٣].

و باز در همان كتاب به سند خود از جميل بن دراج از امام صادق (ع) روايت كرده كه فرمود: زن مى‌تواند بخورد، و صدقه دهد، و دوست هم مى‌تواند از منزل برادرش بخورد، و صدقه دهد[٤].

و در همان كتاب به سند خود از ابن ابى عمير، از شخصى كه نامش را برد، از امام صادق (ع) روايت كرده كه در ذيل جمله‌(أَوْ ما مَلَكْتُمْ مَفاتِحَهُ) فرمود: مثل كسى كه وكيلى در اموال خود دارد، و او بدون اجازه وى از مال وى مى‌خورد[٥].

و در مجمع البيان در ذيل جمله:(أَنْ تَأْكُلُوا مِنْ بُيُوتِكُمْ) گفته: بعضى گفته‌اند معنايش من بيوت اولادكم است، به دليل اينكه امام به فرزند كسى فرمود: تو و مالت مال پدرت هستى، و نيز همان جناب فرموده: پاكيزه‌ترين رزقى كه انسان مى‌خورد آن است كه از كسبش باشد، و فرزند او نيز از جمله كسب او است‌[٦].

مؤلف: و در اين معانى روايات بسيارى ديگر است.

و در كتاب معانى، به سند خود از ابى الصباح روايت كرده كه گفت: از امام باقر (ع) از معناى آيه‌(فَإِذا دَخَلْتُمْ بُيُوتاً فَسَلِّمُوا عَلى‌ أَنْفُسِكُمْ ...) پرسيدم، فرمود: اين همان‌

[١] فروع كافى، ج ٦، ص ٢٧٧ ح ٢.

[٢] كافى ج ٥، ص ١٣٥، ح ٣.

[٣] كافى، ج ٥، ص ١٣٥ ح ١.

[٤] كافى، ج ٦، ص ٢٧٧ ح ٣.

[٥] كافى، ج ٦، ص ٢٧٧ ح ٥.

[٦] مجمع البيان، ج ٧، ص ١٥٦.