زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٩ - دروغ با ايمان سازگار نيست

از آنچه در بالا ذكر شد (با در نظر گرفتن توضيحاتى كه در هر قسمت مى‌توان داد) بخوبى روشن مى‌شود كه انسان اگر حقيقتاً مقيد به صدق و راستى باشد ناچار است بيشتر گناهان را ترك كند زيرا هركدام بنحوى از انحاء از دروغ مايه مى‌گيرد و بدون آن رونقى ندارند، چه اينكه دروغ كليد آنهاست و راه وصول به آنها و شخص راستگو خواه ناخواه بايد از گناه فاصله بگيرد.

دروغ با ايمان سازگار نيست‌

از احاديث مختلفى برمى‌آيد كه دروغ با ايمان سازگار نيست و دروغگويى نشانه يك نوع بى‌ايمانى است.

اين احاديث همه از قرآن مجيد الهام مى‌گيرد آنجا كه مى‌فرمايد:

(انَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَاولئِكَ هُمُ‌الْكاذِبُونَ) [١]

تنها كسانى دروغ مى‌بندند كه به آيات خدا ايمان ندارند؛ (آرى) دروغگويان واقعى آنها هستند.

ممكن است مراد از

«يفتري الكذب»

تعمد در كذب بوده باشد.

و اينك قسمتى از اخبار:

١- «سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله و سلم: يَكُونُ الْمُؤْمِنُ جَباناً؟ قالَ: نَعَمْ. قِيلَ:

وَيَكُونُ بَخِيلًا؟ قالَ: نَعَمْ. قِيلَ: وَيَكُونُ كَذّاباً؟ قالَ: لا» [٢]

[١]. سوره نحل (١٦) آيه ١٠٥.

[٢]. مجلسى، بحار الانوار ٧٢/ ٢٦٢.