زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٨ - دروغ، سرچشمه انواع گناهان!

اين عمل، (روحِ) نفاق را، تا روزى كه خدا را ملاقات كنند، در دلهايشان برقرار ساخت. اين بخاطر آن است كه از پيمان الهى تخلف جستند و بخاطر آن است كه دروغ مى‌گفتند.

٢- ابزار بسيارى از گناهان، دروغ است؛ افراد متقلب و مزوّر، دزد و خائن، كم‌فروش و محتكر، شياد و پيمان شكن بدون دروغ دست و پايشان بسته مى‌شود و كارشان به بن‌بست مى‌كشد.

٣- آدم حسود براى اعمال حسد، آدم متكبر براى خودنمايى و خودفروشى، آدم متملق و چاپلوس براى رسيدن به هدف خود، افراد طماع و دنيا پرست براى نيل به مقصد خويش معمولًا متوسل به دروغ مى‌شوند. با دروغ، محسود را در انظار مردم كوچك مى‌كنند؛ با دروغ، خود را بزرگ جلوه مى‌دهند؛ با دروغ، هزار گونه تملق مى‌گويند و براى اشباع روح طماع خود به هر درى مى‌زنند و به دروغ متوسل مى‌گردند.

٤- كسى كه مقيّد به راستگويى است ناچار است خود را در برابر بسيارى از گناهان محدود سازد، زيرا فكر مى‌كند اگر توضيحى درباره آن از او بخواهند بايد راست بگويد و اگر راست بگويد مايه رسوايى است، پس چه بهتر كه از آن اعمال بكلى چشم بپوشد. بنابراين تقيد به همين صفت او را در مقابل بسيارى از گناهان بيمه مى‌كند.

٥- بسيارى از دروغها خود منشأ دروغها يا گناهان ديگرى است، زيرا زياد ديده شده افراد دروغگو براى توجيه مطالب خلاف خود دهها دروغ ديگر مى‌گويند، و يا براى جلوگيرى از فاش شدن دروغ خود دست به اعمال خلاف ديگرى مى‌زنند.