زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧ - بهداشت اخلاق

يك حقيقت غير قابل انكار است، لذا يكى از اقداماتى كه جنبه بهداشت اخلاق دارد مبارزه با مفاسد محيط و جلوگيرى از تظاهر به گناه و فساد است.

اصولًا يكى از مهمترين موانع آلودگى به گناه و فساد اخلاق، اهميت و عظمت فساد و گناه در نظر انسان و نفرت از آن است. تظاهر به مفاسد اخلاقى و گناهان اهميت آن را در نظرها كم مى‌كند و از نفرت آن مى‌كاهد و روح را براى پذيرفتن آن آماده مى‌سازد.

و لذا در اسلام براى تجديد اهميت گناه در نظرها، دستور داده شده مجازات در حضور جمعيت و در ملأ عام انجام گردد:

(وَلْيَشْهَدْ عَذابَهُما طائِفَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ) [١]

مجازات آن دو (زن و مرد زناكار) را بايد جمعى از مؤمنان مشاهده كنند.

تا به اين وسيله اهميت گناه در نظرها تجديد شود، و اين سدى كه شكسته شده بود ترميم گردد.

اسلام براى تجاهر به گناه و فساد اهميت فراوانى قائل شده و پرده درى و تجاهر به فسق را موجب هتك احترام شخص قرار داده است. امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

«اذا جاهَرَ الْفاسِقُ بِفِسْقِهِ فَلا حُرْمَةَ لَهُ» [٢]

هنگامى كه گنه كار تجاهر به گناه كند احترام او سلب مى‌شود.

امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد:

[١]. سوره نور (٢٤) آيه ٢.

[٢]. حرّ عاملى، وسائل الشيعه ٨/ ٦٠٤.