زندگى در پرتو اخلاق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨ - آيا سعادت فقط جنبه روحى دارد؟

و فكرى، مولود عدم اشباع صحيح غرايز جسمى و مادى است.

اميال و غرايز سركوفته و واپس زده هميشه بصورت عقده‌هاى روحى خودنمايى مى‌كنند. اينگونه عقده‌ها مشكل بزرگى براى علماى اخلاق بوجود مى‌آورند و راه گشودن اين عقده‌ها از طرقى كه دانشمندان اخلاق راى تربيت نفوس دارند، معمولًا ميسر نيست، بلكه بايد از همان راهى كه بوجود آمده معالجه شود يعنى غرايز جسمى بصورت صحيحى اشباع گردد.

بسيارند اشخاصى كه مبتلا به بدبينى، ترس، حسد، تكبر، كينه و مانند آن از صفات رذيله هستند و عامل آن محروميتها و سرخوردگى در اشباع صحيح يكى از غرايز جسمى آنهاست. لذا امروز بر تمام دانشمندان اخلاق و مربيان روحى لازم است كه براى درمان بيماريهاى اخلاقى، وضع جسمى و روحى را هر دو همراه يكديگر در نظر بگيرند تا در كار خود پيروز گردند.

اسلام با نظر موشكاف خود اين مسأله حساس را نيز بررسى كرده و صريحاً مى‌گويد:

«قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي اخْرَجَ لِعِبادِهِ وَالطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيوةِ الدُّنْيا» [١]

بگو: چه كسى زينتهاى الهى را كه براى بندگان خود آفريده و روزيهاى پاكيزه را حرام كرده است! بگو: اينها در زندگى دنيا براى كسانى است كه‌

[١]. سوره اعراف (٧) آيه ٣٢.