ابو على جبّايى، گفته است: حق تعالى سه نعمت را به اين امّت اختصاص داده كه به امت هاى پيشين، عنايت نفرموده است و آنها عبارتند از: اسناد، انساب و اِعراب. [٢] از تعبيرهاى معصومان در برخى از روايات، به دست مى آيد كه اين واژه از لسان خاندان وحى سرچشمه گرفته و ميان حديث شناسان، يك اصطلاح رايج شده است. اين واژه را در آيينه روايات ذيل بنگريد: الف ـ قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله : إذا كتبتم الحديث، فاكتبوه باسناده، فإذا يك حقّا، كنتم شركا في الأجر و إن يك باطلاً، كان وزره عليه. [٣] هرگاه مى خواهيد حديثى بنويسيد، آن را با سندهايش ثبت كنيد؛ اگر مطابق واقع و حقيقت بود، شما هم در پاداشش شريكيد؛ و اگر باطل بود، گناهش به گردن سلسله سند خواهد افتاد. ب ـ عن السكونى، عن أبي عبداللّه صلى الله عليه و آله قال: قال اميرالمؤمنين عليه السلام : إذا حدّثتم بحديث،

[١] الأنساب، سمعانى .[٢] كليّات معارف اسلامى، ص ١٥٦ ـ ١٥٩ .[٣] تاريخ دمشق، ابن عساكر، ج ١٠، ص ٤٠٨؛ السبعيّات، ابو نصر السنجرى، خطّى، ص ١٩٥؛ تاريخ قزوين، الرافعى، خطى، ص ١٨؛ ميزان الإعتدال، الذهبى، ج ٤، ص ٩٨ (نقل از چهل مقاله، ص ١٣٨).