سند، نزد حديث شناسان، طريق متن يا زنجيره به هم پيوسته راويان است كه يكى پس از ديگرى، حديث را روايت مى كنند تا به معصوم عليه السلام برسد؛ [١] و نيز به منزله ستونى است كه متن حديث بر آن استوار است. [٢] واژه «مسنَد» اسم مفعول از باب اِفعال و جمع آن، مَسانِد و مَسانيد است. [٣] اين واژه، هم معانى گوناگون لغوى و هم معانى متعدّد اصطلاحى دارد. ابن فارس و زمخشرى در معنى لغوى آن مى نويسند: مُسنَد در لغت به معناى دهر و روزگار و يا خطّ «حِمْيَر» است. [٤] در وجه تسميه خطّ حمير به مسند گفته اند: لأنّ حروفها ترم على هيأة خطوط مستنده إلى أعمِدة. [٥] قبل از اين دو، خليل بن احمد فراهيدى مى گويد: مسند، يعنى روزگار؛ زيرا اشيا به آن نسبت داده مى شود. مى گويى: فلان حادثه در فلان وقت بود. [٦]

[١] نهاية الدراية، سيد حسن صدر، ص ١٢ .[٢] أساس البلاغة، زمخشرى، ص ٣١٠ .[٣] بلقينى گويد: مسانيد بهتر است و در اين باره رساله اى نوشته ام به نام «ذكر الأسانيد في لفظة المسانيد» (محاسن الإصطلاح، ص ١١٢).[٤] مجمل اللغة، ابن فارس، ج ١، ص ٤٧٤؛ اساس البلاغة، زمخشرى، ص ٣١٠ .[٥] تاريخ اللغات السامية، ص ٢٤٣؛ المفصّل في تاريخ العرب قبل الاسلام، ج ٨ ، ص ٢٠٢ ـ ٢٤٨ ، كه بحث گسترده اى در اين باره دارد.[٦] العين، ج ٧ ، ص ٢٢٨ .