عبدالعظيم بن عبداللّه ، همه روايتهاى خود را براى ما حديث كرد. [١] ٣) شيخ الطائفه محمد بن الحسن الطوسى(م ٤٦٠ ه.ق) نويسد: عابد، پارسا و مرضى بود. [٢] ٤) سيد عالم نسب دان ابو اسماعيل ابراهيم بن عبداللّه بن حسن بن على شاعر، صاحب كتاب «منتقلة الطالبية»، [٣] در زمره طالبيانى كه به رى آمده اند درباره عبدالعظيم نويسد: ابوالقاسم، عبدالعظيم بن عبداللّه بن على بن حسن بن زيد، محدث و زاهد بود. او را مشهدى است در شجره رى و قبر او زيارت كنند. مادر او ام ولد است.

سده هفتم

در كتاب «الشجرة المباركة في الانساب الطالبية» كه آن را از امام فخر رازى [٤] دانسته اند آمده است: عبدالعظيم در رى كشته شد و مزار او بدان جا معروف و مشهور است. [٥] آنچه در باب كشته شدن حضرت عبدالعظيم در اين كتاب (منسوب به امام فخر) آمده، در كتابهاى ديگر نيست. تنها مؤلف «جنة النعيم» نويسد: بناءا على هذا استبعادى نمى رود كه حضرت عبدالعظيم به امر سلطان جائر و خليفه

[١] رجال نجاشى، چاپ سنگى، تهران، ١٣١٧ ه.ق.[٢] جنة النعيم، ص ٤٧١ .[٣] منتقلة الطالبية، نسخه عكسى كتابخانه لغت نامه دهخدا.[٤] امام فخر رازى (م ٦٠٦ ه) از دانشمندان اهل سنّت است.[٥] الشجرة المباركة، ص ٦٤ ، منشورات كتابخانه آية اللّه مرعشى .