شرحى است بر ادويه و امراض ذكر شده در كتابهاى طب النبى و طب الائمة ، مؤلف اين رساله را پس از شرح الرسالة الذهبية امام رضا عليه السلام ، و در سال ١١١١ق در مشهد مقدس به نام شاه سلطان حسين صفوى تأليف نموده است . او در آغاز آن چند معجزه از امام رضا عليه السلام درباره شفاى بيماران نقل كرده ؛ پس از آن قواعد كلى طب و صفات طبيب را آورده و سپس به تحديد دردها و درمان هايى كه در طب النبى و طب الأئمة آمده پرداخته است . [الذريعة: ١٣/٣٦٥ ؛ مرعشى: ١٢/٣] آغاز: تبارك الذى بيده الملك و هو على كل شى ء قدير ... و بعد چون حقير .

نسخه ها:

٥٦١٤ . قم ، مرعشى: ٤٤٠١ ، برابر نمونه ، نستعليق ، بدون نام كاتب ، عصر مؤلف ، ١٧٦ برگ ، ١١ سطر ، ١١×١٨ [فهرست مرعشى: ١٢/٣].

٨٦٠ . تحفة الأبرار(فارسى)

از: ولى اللّه (قرن ١٣ق)

چهل حديث است در فضايل و مناقب و معجزات اهل بيت عليهم السلام . اين احاديث را مؤلف به در خواست خديجه خانم همسر ذبيح اللّه فرزند فتحعلى شاه از بحار الأنوار انتخاب و در قالب چهارده نهر ـ به تعداد چهارده معصوم عليهم السلام ـ و هر نهر حاوى سه حديث ، به فارسى ترجمه نموده است. آغاز: سپاس بى قياس مر خداوندى را سزاست كه ادراك كنهش از عقول و اوهام منزه و معراست.

نسخه ها:

٥٦١٥ . مشهد ، آستان قدس رضوى: ٩٦٣٠ ، آغاز: برابر نمونه ، نستعليق ، محمد حسين بن على اكبر كاتبى بسطامى ، ٢٦ ربيع الأول ١٢٤٧ ق ، ٦٩ برگ ، ١٢×١٩ [فهرست آستان قدس : ١٤/١٢٥].