الگوى مصرف از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٥ - حديث

١٣٨. تفسير العيّاشى به نقل از ابو بصير: از امام صادق عليه السلام از آيه «و هيچ گونه ولخرجى مكن» سؤال كردم. امام عليه السلام فرمود: «اين كه انسان، اموال خود را آن قدر بذل و بخشش كند كه خود تهى‌دست شود».

گفتم: پس در مال حلال نيز ولخرجى و تبذير هست؟

فرمود: «آرى».

١٣٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كه ريخت و پاش كند، خداوند، او را به فقر، دچار مى‌گردانَد.

١٤٠. امام على عليه السلام: فراوان اسراف كردن، ويرانى به دنبال دارد.

١٤١. امام على عليه السلام در حكمت‌هاى منسوب به وى: سه چيز را پايدارى نباشد: مال در دستِ ريخت و پاش كننده، پاره ابرِ تابستانى، و خشمِ عاشق.

١٤٢. امام على عليه السلام: عار سخاوتمندى، اسراف است.

١٤٣. امام على عليه السلام: زشت‌ترين بخشش، اسراف است.

١٤٤. امام على عليه السلام در حكمت‌هاى منسوب به وى-: تفاوت ميان دست و دل‌بازى و ريخت‌وپاش، اين است: دست و دل‌باز، از چيزى مى‌بخشد كه قدرش را مى‌داند، ميزانِ دلبستگى به آن را مى‌شناسد، و آن را در جاى صحيحْ مصرف مى‌كند و بخشش و دَهشِ وى، بالنده و پاك است؛ وَ [لى‌] ريخت و پاش كننده، چيزى را مى‌بخشد كه قدر دلبستگى به آن را نمى‌داند، حق ميانه‌روى در آن را نمى‌شناسد، و ميزان احسانى را كه مى‌كند، ارزيابى نمى‌كند. و او را بدين كار، وسوسه‌اى از وسوسه‌هايش مى‌كشانَد و مى‌خواهد تا وى را فراوان ستايش كنند. [پس‌] ميان اين دو، فاصله بسيار است.