٢٣٢. الكافى به نقل از صالح بن ابى حمّاد و احمد بن محمّد، از امام على عليه السلام: خداوند، بر پيشوايان عادل، واجب كرده است كه خود را با مردم تهى‌دست، همسان سازند تا مبادا نادارىِ تهى‌دست، او را به برافروخته سازد.

٢٣٣. امام على عليه السلام در وصف پيامبران: امّا خداوند سبحان، فرستادگان خود را داراى اراده‌هايى نيرومند قرار داد و از نظر ظاهر، ضعيف و تهى‌دست؛ امّا همراه با قناعتى كه دل‌ها و چشم‌ها را پر از بى‌نيازى مى‌كرد، هر چند فقر و نادارى آنها، چشم‌ها و گوش‌ها را از ناراحتى، لبريز مى‌ساخت.

٢٣٤. امام على عليه السلام در يكى از خطبه‌هايش-: [زندگى‌] پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، خود، براى تو الگويى بسنده است، و دليلى براى تو بر نكوهيدگى و عيبناكى دنيا، و انبوهىِ ننگ‌ها و بدى‌هاى آن؛ چرا كه دنيا از ايشان گرفته شد و براى ديگران فراهم گشت، و از شير [مادر] دنيا باز گرفته شد و از زرق و برق آن، دور نگه داشته شد.

اگر بخواهى، به عنوان دومين الگو، از موسى كليم اللّه كه درود و سلام خدا بر او باد ياد مى‌كنم كه گفت: «پروردگارا! من به خيرى كه برايم فرو مى‌فرستى، نيازمندم». به خدا سوگند، او از خداوند، جز نانى براى خوردن، چيزى نخواست؛ چرا كه [پيوسته‌] از رستنى‌هاى زمين مى‌خورد، به طورى كه از شدّت لاغرى و آب شدن گوشت بدنش، سبزى علف‌ها از زير پوست شكمش نمايان بود.

اگر بخواهى، به عنوان سومين الگو، از داود كه درود و سلام خدا بر او باد آن صاحب مزامير و قارى اهل بهشت، ياد مى‌كنم كه با دست خود، از ليف خرما زنبيل مى‌بافت و به يارانش مى‌گفت: «كدام يك از شما اين را برايم مى‌فروشد؟» و از پول آنها نان جو مى‌خريد و مى‌خورد.

اگر بخواهى، از عيسى عليه السلام پسر مريم مريم برايت مى‌گويم كه سنگ را بالش خود مى‌كرد و جامه درشت مى‌پوشيد، و خوراك خشك مى‌خورد، و خورش وى گرسنگى بود، و چراغش در شب، ماه، و پناهگاهش در زمستان، شرق و غرب عالم، و ميوه و سبزيجاتش، علف‌هايى كه زمين براى چارپايان مى‌رويانْد. نه همسرى داشت كه مايه گرفتارى او شود، نه فرزندى كه غمش را بخورد، نه ثروتى كه او را مشغول خود سازد، و نه طمعى كه موجب خوارى او گردد. مَركبش، دو پاى او بود و خدمتكارش، دو دست او.