الگوى مصرف از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٥ - حديث
٧. امام صادق عليه السلام چون به ايشان گفته شد: حقيقت پرستش چيست؟-: سه چيز است: بنده، آنچه را خداوند به او بخشيده، دارايىِ خود نداند؛ چرا كه بندگان، دارايى ندارند و همه دارايىها را از آنِ خدا مىدانند و آن را در همان مواردى كه خداى متعال به ايشان فرمان داده، مصرف مىكنند .... پس هنگامى كه بنده، آنچه را خداى متعال به او سپرده، دارايىِ خود نداند، خرج كردن در مواردى كه خداى متعال فرمان داده، بر او آسان خواهد شد.
٨. تفسير العيّاشى به نقل از ابان بن تَغلِب: امام صادق عليه السلام فرمود: «آيا گمان مىكنى كه خداوند، با كرامت خويش، بعضى را مال بخشيده و برخى ديگر را خوار شمرده و مال را از آنان دريغ فرموده است؟! چنين نيست؛ بلكه مال، از آنِ خداوند است و آن را نزد انسانْ امانت مىنهد و آدميان را مجاز مىشمرد كه با ميانهروى، بخورند و بياشامند و بپوشند و زناشويى كنند و سوارى بگيرند و بيشتر از اين حد را به مؤمنان فقير ببخشند و نيازهاى آنان را برآورده سازند. آن كس كه چنين كند، آنچه مىخورد و مىآشامد و سوار مىشود و به زناشويى مىگيرد، حلال است؛ و آن كس كه از اين حد بگذرد، بهرهورىهايش حرام است».
سپس فرمود: « [خداوند فرموده است:] «و اسراف نكنيد؛ كه هر آينه، او اسرافكاران را دوست نمىدارد». آيا گمان مىكنى خداوند، انسان را در مالى كه به وى عطا فرموده، امين شمرده كه اسبى به بهاى ده هزار درهم بخرد، حال آن كه اسبى به قيمت بيست درهم براى او كفايت مىكند و يا كنيزى به بهاى هزار دينار بخرد، در حالى كه كنيزى بيست دينارى، وى را بس است؟!» و [دوباره] فرمود: «و اسراف نكنيد؛ كه هر آينه، او اسرافكاران را دوست نمىدارد».