الگوى مصرف از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨ - ٥ مشاركت اجتماعى

اقدام اين افراد از نظر اسلام، آن قدر اهميت دارد كه در قرآن، در رديف ايمان‌آورندگان به غيب و نمازگزاران، شمرده شده است:

«الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ؛[١]

[پرهيزگاران اينان‌اند:] كسانى كه به غيبْ ايمان دارند و نماز را بر پا مى‌كنند و از آنچه روزى‌شان كرده‌ايم، انفاق مى‌كنند».

در روايات اسلامى، مكرّر تأكيد شده كه اين بخش از هزينه‌ها، در واقع، موجب باقى ماندن مال و ذخيره‌سازى آن براى جهان پس از مرگ انسان است.

در روايتى آمده كه گوسفندى را در خانه پيامبر صلى الله عليه و آله ذبح كردند و گوشت آن را به ديگران دادند. پيامبر صلى الله عليه و آله از عايشه پرسيد: «چيزى از آن مانده است؟».

وى پاسخ داد: چيزى جز كتف (سردست) آن، باقى نمانده است.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:

بَقِىَ كُلُّها غَيرَ كَتِفِها.[٢]

بجز سردستش، همه آن، باقى مانده است!

اين روايت، به اين نكته اشاره دارد كه آنچه براى خداوند، به ديگران داده شده، براى جهان پس از مرگْ باقى مى‌مانَد و آنچه در راه مصارف شخصى هزينه شده، فانى مى‌گردد.

خداوند متعال، وعده داده است كه پاداش آنچه را انسان براى‌

[١] بقره: آيه ٣.

[٢] ر. ك: ح ٥٣.