در بعد كمّى نيز ادب بندگى ايجاب مى‌كرد شب و روز زهرا (س) صرف عبادت گردد و چنان براى نماز بر پاى خود بايستد كه پاهاى مباركش به رنج و درد افتد. «١» ٢. در برابر رسول اللَّه (ص): در چشم و دل زهرا (س) هيچ كس به اندازه رسول اللَّه (ص) جا نداشت. بدين جهت رفتار وى در برابر پدر رفتارى ويژه و بسيار مؤدّبانه بود. آن گاه كه رسول اللَّه (ص) پيش فاطمه (س) مى‌آمد، تمام قد مى‌ايستاد و مشتاقانه به استقبال پدر مى‌شتافت و بر دست او بوسه مى‌زد و عبا از دوشش گرفته، نعلين او را به كنار مى‌گذاشت و آن گاه آن حضرت را در جاى خويش مى‌نشاند و خود، مؤدب پيش رويش مى‌نشست وهرگاه پدر او را صدا مى‌كرد، ندايش را با «لبيك، لبيك» پاسخ مى‌داد. «٢» او هميشه رسول خدا (ص) را «يا ابه» (پدر جان) مى‌خواند، تا آيه «لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً» «٣» نازل شد. از آن پس فاطمه (س) پدر را «يا رسول اللَّه» خطاب مى‌كرد. چندين بار كه او را با اين لقب خواند، پيامبر (ص) جواب نگفت و رو برگرداند؛ سپس فرمود:
«فاطمه جان! اين آيه درباره تو و فرزندانت نازل نشده است، تو از منى و من از تو هستم دختركم مرا همان پدرجان صدا كن كه اين گونه، محبوب من و مرضّى خدا است.» «٤» ٣. در برابر همسر: زهرا (س) براى همسرش احترامى خاصّ قائل بود و با