پيشه سازد:
فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُوْلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ (احقاف: ٣٥)
پس صبر كن آن گونه كه پيامبران اولواالعزم صبر كردند.
و در آيه ديگر از پيامبر اسلام، كه خود اسوه حسنه مؤمنان است، مى‌خواهد در پيمودن راه هدايت به پيامبران پيشين اقتدا كند:
أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ (انعام: ٩٠)
آنان كسانى هستند كه خداوند هدايتشان كرده است؛ پس به هدايت ايشان اقتدا كن.
از سوى ديگر، خداوند در قرآن كريم ابراهيم و پيروان راستين او را در عرصه تولّى (اظهار محبت و ارادت به خداوند يگانه) و تبرّى (ابراز نفرت از مشركان و خدايان دروغين) الگوهايى شايسته معرفى مى‌كند:
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ (ممتحنه: ٤)
براى شما سرمشق خوبى در زندگى ابراهيم و كسانى كه با او بودند وجود داشت.
در قرآن كريم بيش از صد بار از تبعيّت و اتّباع سخن رفته است و اين خود نشان دهنده اهميّتى است كه آيين مقدس اسلام براى اسوه دهى و اسوه پذيرى در عرصه هدايت و تربيت انسانها قائل است.
قرآن، گاهى موضوع اسوه دهى و الگوسازى را در قالب داستان و تمثيل مطرح كرده است. براى نمونه، در آياتى آسيه همسر فرعون و مريم دختر عمران را مثال مى‌زند و ايشان را اسوه تمام مؤمنان جهان، اعم از زن و مرد معرفى مى‌كند. «١»