فراوانى دارد؛ اما سخن گهربار زير همچون خورشيدى تابناك و روشنگر در ميان ديگر سخنان آن گرامى در وصف فاطمه (س) مى‌درخشد:
انَّ اللَّهَ لَيَغْضَبُ بِغَضَبِ فاطِمَةَ وَ يَرضى‌ لِرِضاها. «١» خداوند با خشم فاطمه، خشمگين مى‌شود و با رضايتش راضى مى‌گردد.
اين حديث نورانى بيانگر اوج مقام و منزلت معنوى فاطمه (س) نزد خدا و چيزى فراتر از مقام «راضيه» و «مرضيّه» بودن آن حضرت است. عظمت مقام فاطمه (س) در اين است كه خشم او عين خشم خدا و رضايتش عين رضايت خداوند است. به عبارتى ديگر، خدا با رضايت فاطمه (س) راضى و با نارضايتى‌اش ناراضى است.
آرى، وجود فاطمه (س) معيار و عيار سنج حقيقت انسانيت است؛ قهرش معيار قهر خدا و خوشنودى‌اش ملاك خوشنودى ذات كبريايى است.
منم كه عصمة اللَّه و به ساق عرش زيورم حبيبه خدا منم، حُباب نور داورم‌ رضاى من، رضاى او، ولاى من ولاى او كه من «وليّة اللَّه» و زهر بدى مطّهرم «٢» ٣. منزلت و شرف خانوادگى‌ حضرت زهرا (س) در خانه وحى به دنيا آمد و در فضايى آكنده از عطر مائده‌هاى آسمانى همچون نزول فرشتگان و آيه‌هاى نورانى قرآن رشد يافت. پدر او، خاتم انبيا و افضل آنان و عقل كل و سنبل آفرينش و معلم و مربى‌