اسلامى به شمار مى‌رود. البته قرآن براى تربيت معنوى و اخلاقى واژه «تزكيه» و مشتقات آن را به كار برده است، مانند آيه «قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا «١»» و آيه «وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ» «٢» . مراد از تزكيه نفس، پاكسازى آن از رذائل و آراستن آن به فضائل و رشد دادن در جهت صلاح و كمال شايسته است كه همان تربيت دينى است.
در روايات، از واژه‌هاى «تهذيب»، «تأديب»، «تنزيه» و «تطهير» نيز براى تربيت اسلامى استفاده شده است كه همه آنها ناظر به يك حقيقت، يعنى پالايش و تزكيه نفس است. «٣» نكته ديگر آنكه منظور ما از تربيت در اين فصل مفهوم عام آن است كه شامل تعليم نيز خواهد بود؛ چنان كه منظور از ويژگيها، مجموعه‌اى از باورها و عمل است كه خداوند امكان تحقق آنها را در ذات انسان فراهم كرده است و انسان در پرتو تربيت اسلامى و با كمك و راهنمايى مربيان الهى، يعنى پيامبران و امامان معصوم عليهم السلام آنها را در نفس خويش پديد مى‌آورد و بالنده مى‌سازد و در روابط اجتماعى عينيّت مى‌بخشد.
ويژگيها هر تعليم و تربيتى ويژگيهايى دارد. تعليم و تربيت اسلامى نيز داراى ويژگيهايى است، از جمله:
١. الهى بودن: تربيت اسلامى تربيتى الهى است و ريشه در ايمان و