فصل يازدهم: ادب، وقار و مهربانى‌ ادب، وقار و مهربانى از صفات بارز و پسنديده اخلاقى به شمار مى‌روند كه در حوزه اخلاق اجتماعى و در بعد روابط انسان با ديگران و حوادث و رخدادهاى پيرامونى خود در گفتار و رفتار فردى تجلى مى‌يابند و نشانه كمال و آراستگى انسان‌اند.
هر يك از سه خصلت اخلاقى ياد شده در اسلام و آموزه‌هاى دينى از ارزش و جايگاهى ويژه برخوردار است كه به نمونه‌هايى از آن اشاره مى‌شود.
الف. ادب‌ امير مؤمنان (ع): «الْادَبُ كَمالُ الرَّجُلِ، «١» ادب كمال آدمى است.» و نيز از آن حضرت: «عَقْلُ الْمَرءِ نِظامُهُ وَ ادَبُهُ قِوامُهُ؛ «٢» خرد آدمى موجب سامان يافتن وى و ادبش مايه قوام واستوارى او است.» ب. وقار رسول اللَّه (ص): لَيْسَ البِرُّ فى حُسْنِ الِلّباسِ و الزِّىِّ ولكِنَّ الْبِرَّ فِى السَّكينةِ وَ الْوَقارِ؛ «٣» نيكى و صلاح به نيكويى لباس و هيئت ظاهرى نيست، بلكه به متانت و وقار است.»