در آمدى بر سيره فاطمى(س) - رفیعی، علی - الصفحة ٦٥
ادْنى ما تَكُونُ مِنْ رَبِّها انْ تَلْزَمَ قَعْرَ بَيْتِها. «١» نزديكترين حالت زن به پروردگارش آن زمان است كه در خانه خويش مىماند [و به امور خانه و تربيت فرزند مىپردازد].
دورى زن از همه نامحرمان و قرار گرفتن در منزل- در صورت امكان و عدم وجود مرجّح براى خروج و ارتباط با ديگران- باعث ايجاد و دوام آرامش لازم براى انجام وظايف زنانه و مادرانه او در عرصه خانواده و در نتيجه، بهترين زمينه ساز كمال معنوى زن در راستاى قرب به خدا خواهد بود.
- در سيره رفتارى فاطمه (س) صحنههاى فراوانى از حضور فعّال آن حضرت ثبت شده است، مانند حضور هفتگى ايشان در مزار شهداى احد، حضور در ميدانهاى جنگ و حضور در مسجد در جمع مهاجر و انصار و ايراد خطبهاى مفصل. چنين صحنههايى از سيره آن گرامى بيانگر اين حقيقت است كه مفاد دو روايت ياد شده يك امر رجحانى است كه در شرايط ايده آل و عدم وجود مرجّح مصداق مىيابد. «٢» ج. دستور ساختن تابوت اسماء بنت عُمَيْس نقل مىكند كه روزهاى پايانى زندگانى حضرت زهرا (س) با او بودم. روزى مرا به ياد كيفيت حمل جنازه بر دست مردم انداخت و ابراز نگرانى كرد كه چرا جنازه زن را روى تابوتِ سرباز مىگذارند و بالاى دست مردان حمل مىكنند، به گونهاى كه حجم بدن ميّت از زير پارچه براى بينندگان نمايان است؟